Akademik Veri Yönetim Sistemi
PEJOSS Premium E-Journal of Social Sciences, cilt.9, sa.61, ss.1475-1484, 2025 (Hakemli Dergi)
Bu çalışma, İstanbul’un kültürel ve tarihsel belleğinin dijital sanat pratikleri aracılığıyla yeniden yorumlanışını incelemektedir. Dijital çağın estetik dinamikleri, kentin tarihsel katmanlarını, mimari belleğini ve toplumsal kimliğini çok katmanlı bir görsel dile dönüştürürken; sanatçının üretiminde teknoloji yalnızca bir araç değil, kavramsal bir düşünme biçimi olarak işlev kazanmıştır. Araştırma, dijital estetiğin çağdaş sanatta kültürel mirasın yeniden üretimindeki rolünü; somut ve soyut arasındaki geçiş, zamansallığın yeniden kurgulanışı ve izleyiciyle kurulan bilişsel etkileşim düzlemleri üzerinden değerlendirmektedir. İstanbul’un mimari simgeleri, su ve ışık imgeleriyle birleşerek, kültürel belleğin dijital soyutlama aracılığıyla yeniden inşa edildiği görsel bir anlatıya dönüşür. Eser analizleri, dijital teknolojilerin estetik potansiyelini hem tarihsel hem de duygusal bir alan olarak ele alır; kentin kimliğiyle bireysel hafıza arasındaki ilişkiyi sayısal verinin estetik bir forma dönüştüğü düzlemde tartışır. Çalışma, kültürel mirasın dijital ortamda korunması, yeniden üretilmesi ve yorumlanması süreçlerinde, sanatçının deneysel plastik dili aracılığıyla yeni bir “görsel bilinç” inşa edildiğini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, İstanbul’un dijital sanat aracılığıyla yeniden temsil edilmesi, yalnızca estetik bir dönüşüm değil, aynı zamanda kültürel sürekliliğin dijital çağda yeniden tanımlanma biçimidir.
This study examines the reinterpretation of Istanbul’s cultural and historical memory through contemporary digital art practices. The aesthetic dynamics of the digital age transform the city’s architectural heritage, urban identity, and historical layers into a multidimensional visual language, where technology functions not merely as a tool but as a conceptual medium. The research investigates the role of digital aesthetics in the reproduction of cultural heritage in contemporary art, focusing on the transitions between the concrete and the abstract, the reconfiguration of temporality, and the cognitive interaction between artwork and viewer. Architectural symbols of Istanbul merge with visual representations of water and light, constructing a narrative in which cultural memory is reimagined through digital abstraction. The analysis demonstrates that digital technologies offer both historical and emotional dimensions, bridging individual perception with the city’s collective identity within an aesthetic field shaped by data-driven expression. Ultimately, the study argues that through an experimental plastic language, the artist reconstructs a new “visual consciousness,” positioning digital art as a living, interactive medium for reinterpreting cultural continuity. Thus, the digital representation of Istanbul signifies not only an aesthetic transformation but also a redefinition of cultural heritage in the age of technology.